τέλος εποχής

ικανή και αναγκαία συνθήκη για την παροχή σωστής ιατρικής κάλυψης είναι το ευνομούμενο κράτος,
για να επιτευχθεί αυτό σήμερα (μια χρονική στιγμή, που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής), πρέπει όλοι μας αφού αποβάλουμε τον παλιμπαιδισμό του φανατισμένου οπαδού να μελετήσουμε την ιστορία για να συνειδητοποιήσουμε πως τα πάντα δεν είναι άσπρο μαύρο.
Ας καταλάβουμε επιτέλους τον μύθο του Αισώπου και κολλώντας τους κώλους μας σαν τα βόδια του μύθου, να μην δώσουμε άλλη ευκαιρία στο κάθε λιοντάρι να μας κατασπαράσσει όποιον οδηγό (δεξιό ή αριστερό) μπορεί να μας πάει παρακάτω.
Ας προβληματιστούμε, πως μπορεί ο καθένας μας να συμβάλει ώστε να μην ξαναγίνουν τα τραγικά λάθη, που έχουν γίνει όλες τις κρίσιμες καμπές της ιστορίας μας,από τον Πελοποννησιακό πόλεμο μέχρι και τον εμφύλιο του 44, ο απόηχος του οποίου φθάνει μέχρι σήμερα.
Ας εμπνευστούμε από το «Οι αδερφοφάδες : Θέλει, λέει, να’ ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον» του Καζαντζάκη και το «ψυχή βαθειά» του Βούλγαρη , ας ανατρέξουμε στα λεγόμενα των διανοητών μας,όπως τα παρακάτω αποσπάσματα από μία συνέντευξη ενός από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
Ας καταλάβουμε πως το 1920 αν είχε εκλεγεί ο Βενιζέλος σήμερα θα είμασταν η Ελλάδα των δύο ηπείρων και πως το ΟΧΙ το είπε στις τρεις το πρωί ο Μεταξάς (έχοντας παμπόνηρα προετοιμαστεί γι’αυτό) και ΟΛΟΣ ο λαός το στήριξε χωρίς να υπολογίσει ούτε την ζωή του.
Ας αποδείξουμε στον κόσμο, πως δεν διαθέτουμε μόνο τα ελαττώματα των προγόνων μας (έριδες) αλλά και τα προτερήματα (δημιουργοί πολιτισμού και φύλακες Θερμοπυλών και ταξειδιώτες για την Ιθάκη)

Κορνήλιος Καστοριάδης
Κορνήλιος Καστοριάδης

«Στην πραγματικότητα, η σημερινή δημοκρατία ισοδυναμεί με αυτό που κάθε κλασικός φιλόσοφος θα αποκαλούσε ολιγαρχία, φιλελεύθερη έστω. Θα ήταν εύκολο να συντάξουμε στη Γαλλία τον κατάλογο των τριών- τεσσάρων χιλιάδων προσώπων (πολιτικών, βιομηχάνων, δημοσιογράφων, διανοουμένων -λιγότερο από ένας στους δέκα χιλιάδες εκλογείς) που παίρνουν στο παρασκήνιο όλες τις σημαντικές αποφάσεις χωρίς να υποβάλλονται σε κανέναν έλεγχο, εκτός από εκείνον, τον αόριστο άλλωστε, που γίνεται μετά από μερικά χρόνια από την ψήφο.
-Οι αντιπρόσωποι, αφού εκλεγούν, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίζουν την παραμονή τους στην εξουσία.
-Πίσω από όλους τους λόγους για τη δημοκρατία και τον ατομικισμό, από τους πιο αγοραίους ώς τους πιο εκλεπτυσμένους, κρύβεται το γεγονός ότι το μόνο πάθος των ατόμων είναι σήμερα η αύξηση του επιπέδου κατανάλωσης. Kι ωστόσο, η πολιτική φιλοσοφία δεν μιλάει γι’ αυτό. Η σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία κατόρθωσε να μας κάνει να ξεχάσουμε αυτό που, όχι μόνον ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης αλλά και ο Μοντεσκιέ, ο Pουσό, ο Φέργκισον, ο Kονστάν γνώριζαν πολύ καλά, δηλαδή ότι ένα πολιτικό καθεστώς αντιστοιχεί σε έναν ανθρωπολογικό τύπο, σε μια αρετή, σε ένα κυρίαρχο πάθος. Eίναι λοιπόν ανώφελο να μιλάμε για δημοκρατικές διαθέσεις της σύγχρονης κοινωνίας, όταν το κυρίαρχο πάθος δεν είναι για την ελευθερία αλλά για την κατανάλωση.
-Για τη δημοκρατία χρειάζεται ένας «δημοκρατικός άνθρωπος», δηλαδή ένας άνθρωπος ικανός να αντιταχθεί στην εξουσία. Tο έλεγε ο Αριστοτέλης: είναι πολίτης όποιος είναι ικανός να κυβερνάει και να κυβερνιέται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: