Αρχείο για Μαΐου, 2012

Η αιώνια Δίκη του Σωκράτη

Posted in προσωπική, Γνώση, Ελλάς on 27/05/2012 by parmenidis

ο Σωκράτης δικάζεται πάλι με τις ίδιες κατηγορίες.
Η ουσιαστική κατηγορία, είναι ότι ήταν ο ιδεολόγος της ολιγαρχίας.
Η στοιχειοθέτηση της στηρίζεται, στο γεγονός, πως οι περισσότεροι των τριάκοντα τυράννων ήταν μαθητές του, όμως παραβλέπεται το γεγονός πως ο Σωκράτης είναι φιλόσοφος όχι σοφιστής, μαθητές του είναι αυτοί που τον ακολουθούν και δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, πως μαθητές του υπήρξαν και οι επιφανέστεροι των δημοκρατικών.
Για να καταλάβουμε και να δικάσουμε τον Σωκράτη, πρέπει να σκεφθούμε την τοποχρονική στιγμή, που μιλάει ο Σωκράτης.
Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 399 πχ. Οι Αθηναίοι δημοκρατικοί έχουν επικρατήσει των ολιγαρχικών των οποίων ιδεολογικός οδηγητής είναι ο Πλάτων ο οποίος στηρίζει την σκέψη του πάνω στις Σωκρατικές ιδέες.
Ομως από αυτούς, που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες του Σωκράτη είναι και ο Αλκιβιάδης.
Τα γεγονότα λένε πως αν οι Αθηναίοι δεν είχαν σπρώξει στην αντιπέρα όχθη τον Αλκιβιάδη στην αρχή της σικελικής εκστρατείας, οι πιθανότητες να κερδίσουν τον πόλεμο ήταν οι περισσότερες, όμως τότε φοβήθηκαν πως ο Αλκιβιάδης ήθελε να γίνει χαλίφης. Τον κάλεσαν λοιπόν να δικαστεί για τα σπασμένα αγάλματα πίσω στην Αθήνα ενώ οι περισσότεροι πολίτες ομοϊδεάτες του βρίσκονταν μαζύ του στην Σικελία, ένα καθαρά κατασκευασμένο γεγονός. Φοβούμενος πως θα τον καταδικάσουν σε θάνατο αυτομόλησε στους Σπαρτιάτες. Τελικά είχε έναν απαξιωτικό θάνατο.
Ο Σωκράτης έχοντας βιώσει όλα αυτά τα γεγονότα του πελοποννησιακού πολέμου και γνωρίζοντας όλη την ιστορία των εξορισμένων Αθηναίων κατέληξε στο συμπέρασμα πως εάν ακολουθούσε τις προτροπές των φίλων του, θα πήγαινε κόντρα με την ισορροπία του, τόσο απαραίτητη για έναν φιλόσοφο. Γνώριζε, πως η δίκη του ήταν πολιτική και στημένη από τους φαυλοκράτες πολιτικούς της εποχής του, όμως ταυτόχρονα γνώριζε, πως μόνο η ελευθερία του λόγου είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για το πολίτευμα που πρέσβευε, την αξιοκρατία ή αριστοκρατία όπως λεγόταν τότε και δεν είχε καμιά σχέση με την ολιγαρχία της εποχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιλογή του καπετάνιου, μιλάει παραβολικά, όμως για την συγκεκριμένη θέση είναι σίγουρο πως όλοι θα θέλαμε τον καλλίτερο όταν αντιμετωπίσουμε φουρτούνες.

Έχει σκεφτεί κάποιος τις ομοιότητες των γεγονότων μεταξύ της καταστροφής των Αθηναίων στην Σικελία και της μικρασιατικής καταστροφής του 1922, δημοκρατικός ηγέτης ξεκίνησε τις εκστρατείες και ολιγαρχικός προκάλεσε τις καταστροφές. Ο εμφύλιος του 1944 ένας μικρός πελοποννησιακός δεν ήταν, αν σκεφθούμε πως έγινε μεταξύ ολιγαρχικών (δεξιών) και δημοκρατικών (αριστερών). Υπάρχει και μία άλλη περίεργη ομοιότητα (για τον παρατηρητή), η πρώτη μομφή κατά του Αλκιβιάδη όταν έγινε στρατηγός ήταν το νεαρό της ηλικίας του …
Ακούγοντας ξανά την απολογία του Σωκράτη ίσως βρούμε διέξοδο για τα προβλήματα της χώρας μας σήμερα, ίσως καταλάβουμε πως το καράβι μας χρειάζεται όλους για να μην βουλιάξει και για ξαναβγει στον αφρό, άλλωστε μόνο όσες φορές είμασταν ενωμένοι πετύχαμε θαυματα.
Προτάσεις όπως αυτές των 21 «νόμπελ» μπορούν να μας βοηθήσουν αν ξυπνήσουμε και μπούμε στον κόσμο της αξιοκρατίας…
Κλείνοντας δεν μπορώ να μην αναφέρω πως η πρόεδρος του τωρινού δικαστηρίου με την ετυμηγορία της έδειξε ότι δεν γνωρίζει την ελληνική ιστορία της φιλοσοφίας, αν τον Σωκράτη τον καταδίκασαν σε θάνατο (και το ίδιο θα έκαναν στον Αλκιβιάδης αν επέστρεφε να δικαστεί) για ασέβεια προς τους θεούς, πως άφησαν το Επίκουρο να ανοίξει την σχολή του. Απλά την κατηγορία της ασέβειας την χρησιμοποιούσαν όποτε τους βόλευε.

Advertisements